تا همین دیشب با ترنج بیرون از خانه نرفته بودم. البته به جز آن دفعه‌ای که به اورژانس بخش زایمان رفتم و دفعه‌ی بعدی که به خاطر عفونت سه روز در بیمارستان بستری شدم. که ماجرای آن بماند که با تب ۴۱ درجه و فشار ۷ روی ۴ با آمبولانس برده شدیم.

دیشب ما رای اولی‌ها رفتیم و برای انتخاب شهردار لندن رأی دادیم. بعد هم چند دقیقه‌ای توی کوچه‌های اطراف خانه راه رفتیم. 

پنجاه روز ... کم نیست‌آ ... پنجاه روز تمام یا در خانه بودم یا در بیمارستان. می‌ترسیدم و راستش را بخواهید هنوز هم می‌ترسم برای راه رفتن. جای بخیه‌ها هم هنوز درد می‌کنند بعد از آن عفونت شدید.

ترنج لحظه‌ی خروج از خانه را دوست ندارد. از اعماق جان اش جیغ می‌کشد ولی مدتی که می‌گذرد به خواب می‌رود. که این خب چه بیرون رفتنی است؟ همه‌اش در کالسکه خواب باشی؟

امروز هم که برای چک آپ ۶ هفتگی اش (البته ۷ هفتگی) به درمانگاه پشت خانه رفتیم اول تا می‌توانست جیغ کشید و بعد خوابش برد و دوباره در آسانسور بیدار شد و ادامه جیغ ...

در مطب ناچار شدیم ۱۰ دقیقه منتظر خانم بمانیم تا شیرشان را میل کرده اجازه دهند که دکتر معاینه‌‌ی شان کند. 

دوباره هم موقع بیرون آمدن شروع به جیغ زدن کرد اما بعد خوابش برد و رخصت پیدا کردیم چند دقیقه در پارک در هوای بهاری که کمی هم سرد بود راه برویم.

همان طور که در عکس مشاهده می‌فرمایید پدر و دختر حضور دارند و من به علت ژولی پولی بودگی از حضور در مقابل لنز هر دوربینی فراری ام.

ترنج دوازده روز است که آمده. داریم زندگی کردن با همدیگر را یاد می‌گیریم. زمان می‌برد، مثل هر رابطه‌ی دیگری. نیمه شب‌ها که از گرسنگی بیدار می‌شود و تن مرا جستجو می‌کند بیشتر عاشقش می‌شوم. صدای گریه‌اش انگار که موسیقی باشد ... شب‌های اول در بیمارستان اما سخت بود. بسیار سخت بود. گریه می‌کرد و سینه‌های خشک من هیچ چیز برای آرام کردنش نداشتند. 

فکر نکنم که هنوز مرا بشناسد. هر کس که در آغوشش می‌گیرد دهانش را به چپ و راست می‌چرخاند به دنبال پستانی پر شیر.  ولی من می‌شناسمش ... بوی موهای سیاهش را خوب می‌شناسم و دهان کوچکش را ...

ساعت ۸ صبح چهارشنبه ۲۴ اسفند قرار بود بیمارستان باشیم. دیرتر رسیدیم. شب قبل دیر خوابیده بودیم و حمام گرفتن و آماده شدنمان برای رفتن هم بیشتر از آنچه پیش‌بینی می‌کردیم زمان برد. ۸:۴۵ به بیمارستان رسیدیم و مرا به اتاقی بردند که با یک زوج دیگر باید منتظر نوبتمان می‌نشستیم. اتاقی بی پنجره و بی‌نور. اول قرار بود نوبت من ۳ ساعت بعد باشد و این سه ساعت به ۸ ساعت تبدیل شد. حتی تختی برای دراز کشیدن نبود. از ساعت ۱۰ شب گذشته هم نباید چیزی می‌خوردم و می‌نوشیدم. گرسنه و تشنه ساعت‌های انتظار می‌گذشت. پرستاری دو بار با دو لیوان آب آمد و گفت چون هنوز تا ساعت عمل‌ات بیشتر از دو ساعت مانده می‌توانی همین یک لیوان آب را بخوری. چند ساعتی که گذشت دیگر بی طاقت شده بودم. داریوش  رفت که اعتراض کند که لااقل جایی ببرندم که بتوانم چند دقیقه‌ای دراز بکشم که برای همین هم چند ساعتی منتظر ماندم.

یک بار مامایی آمد و گفت شاید عمل امروز انجام نشود و به تعویق بیافتد. اما نیم ساعتی که گذشت آمد و گفت حتما امروز انجام می‌شود. بعد از او متخصص بی‌هوشی آمد و سوال و جوابی کرد و رفت. فکر می‌کنم ساعت ۴ بود که بالاخره آمدند و گفتند می‌توانم به اتاقی بروم که تخت دارد. حدودا نیم ساعتی توانستم بخوابم. هر چند این میان چند پزشک و مامای دیگر هم آمدند و فرم‌هایی را من امضا کردم و درجه حرارت بدن و فشار خون ام را ااندازه گرفتند ولی همان چند دقیقه به پهلو خوابیدن انگار هدیه‌ای الهی بود. 

با پای خودم به اتاق عمل رفتم و روی تخت نشستم و بی‌حس کننده‌ها را به کمرم تزریق کردند و از کمر به پایین بی‌حس شدم. پرده ای بین من و پزشک‌ها کشیدند. بالاخره یکی یادش افتاد که داریوش را هم صدا کند و بیاورد روی صندلی کنار من بنشاندش. تنها چیزی که حس می‌کردم فشاری بود که به شکمم می‌آوردند و چند لحظه بعد صدای گریه ای که شیرین بود ... هیچ وقت فکر نمی‌کردم از شنیدن صدای گریه‌ی نوزادم گریه کنم ... ولی اشکم قطع نمی‌شد ... چند دقیقه بعد دخترم را آوردند و روی سینه‌ام گذاشتند ... سری با موهای مشکی و پیشانی ای پر مو و چشمهایی که نیمه باز بودند ... داریوش قبل از من ترنج را از آن سوی پرده دیده بود و گفت چقدر مو دارد این دختر ... ولی زود دوباره کودکم را بردند تا  زخم‌های مرا به هم آرند و دوخت و دوز شکمم را تمام کنند.

چهل هفته انتظار در ساعت ۵ و ۵ دقیقه‌ی عصر ۲۴ اسفند تمام شد. حالا ترنج در سبدش چند قدم آن‌سوتر خوابیده و من هنوز مادر شدن را باور نکرده ام. همه‌ی زندگی  آدمی‌زاد در ناباوری می‌گذرد.

حتی نوشتن ام نمی‌آید ... فقط خواستم بنویسم که این آخرین شب پیش از مادر شدن من است. این نوشته‌ را هم بعدا منتشر می‌کنم.

اهل ناله و نفرین نبوده‌ام ولی همه‌ی این ماه‌ها آرزو کرده ام که آنچه بر من و دیگرانی مثل من رفته است بر سر همان‌ها که باعث اش بودند برود.

به بابا هم که فکر می‌کنم غم خفه ام می‌کند ... می‌دانم چقدر بچه‌ها را دوست دارد و حتما برای گردوی من آرزوها داشته ... الهام و علی‌رضا هم ...

حالا هی اشک بریزم ... فایده‌ای که ندارد ...

زندگی همین است. گاهی شادمانه در کوچه‌های ارگ اش می‌دوی و گاهی بر ویرانه‌اش ضجه می‌زنی. هیچ چیزش همیشگی نیست. 

بیست هفته مانده تا بر تمام تن دخترم بوسه زنم. دختر است. گردوی من دختر است.

:*

امروز از محل فروش بلیط‌های قطار لندن یکی از این بیلبیلک‌ها گرفتم که به سینه بزنم تا همه بدانند که در دل من چیزی است و اگر دلشان به رحم آمد و خواستند صندلی‌های اول هر ردیف را که مخصوص زنان باردار و سالخوردگان و بچه به بغل‌ها و معلولین است به من بدهند. البته بیشتر اوقات مردم به روی خودشان هم نمی‌آورند و مستقیم در چشمانت نگاه می‌کنند و انگار نه انگار یا نهایت چشم‌هایشان را می‌بندد و خودشان را به خواب می‌زنند یا مشغول صحبت با همراهشان می‌شوند که مثلا من متوجه شما با آن شکم، آن سن، آن بچه‌ی جیغ جیغو یا آن عصای زیر بغلتان نیستم.

ولی خب همین که بالاخره امکان‌ش هست که کسی دلش بسوزد و جایش را به شما بدهد هم خوب است. همین چند شب پیش داریوش که با هیچ ترفندی نمی‌شود از روی صندلی بلندش کرد با دیدن شکم خانم بارداری بلند شد و صندلی را به آن خانم داد. البته این‌ هم لابد به خاطر این بوده که تازه دارد درک می‌کند که چه دوران خوشی را می‌گذرانند چنین خانم‌هایی.

اینجا بارداری ننگ نیست. زنان باردار در خانه‌ها خودشان را حبس نمی‌کنند و زیر خروارها لباس شکمشان را پنهان نمی‌کنند. مخصوصا تابستان که باشد ناف‌های بیرون زده‌ی بارداران لندنی یکی از جاذبه‌های شهر می‌شود. این چیزهای اینجا را دوست دارم. هرچند امروز کمی با خودم رودروایسی داشتم تا چند ساعت بعد که این گل سینه‌ی «بچه سوارمه» برایم عادی شد.

برای اولین بار امروز دیدمش. روی مانیتوری که بالای دیوار زده بودند. از چند روز پیش استرس‌م هی بیشتر می‌شد، نکند همه‌ی این‌ها خیال باشد؟ نکند توی شکمم خالی باشد؟ هی دلم را خوش می‌کردم به سرگیجه‌ها و تهوع‌ها و غذا نخوردن‌ها که حتما چیزی هست که این طور حالم بد است.

دستگاه گوشت‌کوب شکل را که روی شکمم می‌گرداند هم استرس داشتم. چند ثانیه‌ای طول کشید تا پیدایش کرد. توی دلم می‌گفتم دیدی؟ الان می‌گوید که چیزی نیست و اشتباه کرده‌ای و چهار تست بارداری که داده‌ای جواب اشتباه نشان داده‌اند ... قلبم میان گلویم می‌زد که گفت این هم یک بچه و این قلبش. دنبال دست‌ها و پاهایش گشت و سر و شکمش. من خوب مانیتور را نمی‌دیدم اما برای داریوش واضح بود همه چیز. می‌دیدم که ناگهان تکان می‌خورد. 

خانم ماما گفت سرفه کنم و بعد از سرفه‌ام گردو چرخید و پشتش را به ما کرد. کلمه ندارم برای توصیف حالم وقتی که می‌دیدم حرکت می‌کند...