1. هی يادم می‌رود چرا اين خانه را دوست ندارم اما کافی است دو سه روز بگذرد تا روی استخوان‌هايم دليل‌اش را احساس کنم.
2. امروز به زور مادر داشتم کتاب‌های گذشته را زير و رو می‌کردم تا به قول خودش به درد نخورهايش را دور بريزم (وقتی خودت خانه نداشته باشی و کتاب‌هايت يک‌جای ديگر باشند ناچاری هر سال هی جعبه‌ها را کمتر و کمتر کنی، انگار تمام اين سال‌ها به دوش‌شان گرفته‌اند کتاب‌های‌ام را) ... خلاصه ... «دنيای ديوانه‌ی ديوانه» را ديدم ... يکی اول‌اش برای‌ام نوشته بود ... «اين نيز بگذرد ...» ... راست گفته بود ... گذشت. اول «پيامبر» هم يکی ديگر نوشته بود «به بهترينم» ... تهوع گرفتم! کتاب پدر يک نفر ديگر هم بود ... هيچ حسی نداشتم.
3. من اين شهر را دوست دارم ... اما اين خانه را نه ... اين صدای بشقاب‌ها که به هم کوبيده می‌شوند را نه ... اما گربه‌های کوچه را دوست دارم ...
4. سنت مزخرف‌تر از مذهب است ... مرده‌شوی سنت و تعصب ايرانی ...
5. زبان فارسی را دوست دارم ... اما اين خانه را نه ...
6. کاش می‌شد هرچه ژن و دی‌ان‌ای در بدن داشت را به دور ريخت ... آخرش مايکل جکسون می‌شوم!
7. هنوز عاشق‌ات هستم ...
8. اوج تنبلی هم که بودم بايد امسال درسم تمام می‌شد ... ای معماری ... آرزوی به گور بردنی من ...
9. فکر می‌کنی در سينزبری وفا کيلويی چند باشد؟
10. دوباره دل‌ درد گرفته‌ام ... دوشنبه جواب آزمايش می‌آيد ... بيچاره تو ... که نيامده بايد بروی ...
11. بهار نارنج من ...
12. دست مهربان بهتر است ... شکم ملوس و دم روبايی بالا آمده است ... بيچاره گربه‌های تهران ... ای مخمل مرفه بی‌درد!
13. مادر بزرگم بچه که بودم با خودش يک چيزی شبيه شعر می‌خواند ... «نه در غربت دلم شاد و نه من روی وطن دارم»
14. اينجا حريم خصوصی يعنی کشک! اما خوب است می‌توانی در شهروند با مشتری‌ها و کارکنانش به فارسی چرت و پرت بگويی ...
15. هنوز هم عاشق‌ات هستم ... (اينجا دوست داشتن معنای درستی ندارد)