حتی اين کاغذی که بر رویاش مینويسم هم نوستالژی دارد ... نيم ساعتی میشود که دارم دست و پا میزنم فکر نکنم و درس بخوانم، نمیشود ... به خدا نمیشود ...
حالا گيرم همهی اين سالها هم در اين شهرهای آشنا میماندم و سالهای بعد را هم ... کجای دنيا را میگرفتم؟ چه گلی به سر بشريت میزدم؟ چه استعدادی در من ناگهان شکوفا میشد؟
« اين زن ... | صفحهی اصلی | ترس و لرز مازوخيستی »
February 14, 2008
شهر به اين بزرگی ... برهوت معرفت ...
مطالب مرتبط
نظرها
هي دختر چه خوب كه رفتي تهران حسابي نفس بكش و خوش باش ديونه.
مسيح علي نژاد | February 16, 2008 7:27 PM