يک نفس با ما نشستی خانه بوی گل گرفت
خانه‌ات آباد کاين ويرانه بوی گل گرفت
از پريشان گويی‌ام ديدی پريشان خاطرم
زلف خود را شانه کردی شانه بوی گل گرفت
پرتو رنگ رخت با آن گل‌افشانی که داشت
در زيارتگاه دل پروانه بوی گل گرفت
لعل گلرنگ تو را تا ساغر و می بوسه زد
ساقی انديشه‌ام پيمانه بوی گل گرفت
عشق باريد و جنون گل کرد و افسون خيمه زد
تا به صحرای جنون افسانه بوی گل گرفت
از شميم شعر شورانگيز آتش عاشقان
ساقی و ساغر، می و ميخانه بوی گل گرفت

به گمانم شيون فومنی

دلم خوش است به تلّ کتاب‌ها که هر روز يک دسته‌ی‌شان را روی ميز بريزم و خودم را سرگرم کنم و بی‌خيال آسمان روانی لندن شوم ... اما اين وسط کافی است که ميان وبگردی‌هايم يکی دو جمله از کسی بخوانم که نوشته‌های‌اش شبيه بی‌تابی‌های خودم باشد، زمين و آسمان روی سرم آوار می‌شود ... ياد آن صندلی‌های آبی می‌افتم و يکی که هميشه آن سوی حوض نشسته بود بی‌خيال ابر و باران و آفتاب ...

به ياد ايرج بسطامی، صادق و چهل هزار انسانی که چهار سال پيش زلزله خانه‌ی هستی‌شان را ويران کرد.

دارم خفه می‌شوم! اين مه لعنتی دست بردار نيست، از امروز صبح نمی‌شود هيچ‌جا را ديد. تعطيلات مزخرف کريسمس و سال نوی ميلادی هم که رسيده و همه بی‌خود و بی‌جهت خوشحال هستند ...

خيلی جالب بود؛ اين سوال دقيقا همونيه که من هميشه از داريوش و خودم و مخمل می‌پرسم:
«يعنی مخمل می‌دونه من چقدر عاشقشم؟»
و اين هم درست وضعيت هر صبح منه با اين تفاوت که من با پای گازگاز شده بايد از خواب بيدار بشم و البته اين آقا هميشه ظرف غذاشون پره و قطعا برای شکمش من رو بيدار نمی‌کنه!
باحال بود انار خانوم!

خوب، به سلامتی داريوش پای من را قطع کرد! از يک هفته پيش که پاشنه‌ی پای راستم درد می‌کرد، امشب داريوش بعد از اينکه ظرف پيرکس خورش را روی ميز گذاشت و داشت خيالم راحت می‌شد که ظرف را روی مخمل نيانداخته، دستش سوخت و دَرِ ظرف را روی پای من پرت کرد ... برای چند لحظه احساس کردم که کلا استخوان پايم قطع شده ... حالا هم نمی‌توانم پايم را روی زمين بگذارم و کاملا لنگ می‌زنم ...

ديروز وبلاگم وارد هفت سالگی شد ... اگر آدمی‌زاد بود ديگر بايد به مدرسه می‌فرستادمش ...