اگر حواسم نباشد و صدای لپ تاپ را نبسته باشم ناگهان خودم را زير سر در دانشگاه تهران پيدا می‌کنم و اگر خودم را زود نجات ندهم کشيده می‌شوم به خيابان قدس و ابن سينا و شانزده آذر ...
عطر هنرهای زيبا خفه‌ام می‌کند ولی نمی‌توانم تشخيص بدهم که يک عصر پاييزی است يا صبح بهاری که بی خيال از همه چيز و همه کس دارم تند تند شانزده آذر را پايين می‌روم يا شايد از سردر وارد دانشگاه می‌شوم و می‌پيچم سمت راست ... اول از همه هنرهای زيباست ... سمت چپ هم زمين فوتبال خدا بيامرز ... بعد ادبيات ... سمت چپش کتابخانه مرکزی ... روبرو علوم و مسجد ... شايد از ميان مسجد بروم ... شايد از کنارش و روبروی کتابخانه رد شوم ... فنی ... پنج سال خودش يک عمر است که من و فنی با هم گذرانديم ...
پروين ... پروين کجايی؟ ... دلم برای گيسوی سرخ‌ات تنگ شده ...
بايد نجات پيدا کنم ... دستم نمی‌رود صدای لپ تاپ را ببندم ... بوی تهران دهه‌ی بيست می‌آيد ... نبوده‌ام اما بويش را می‌شناسم ... مردان کلاه به سر ... کت شلوارهای راه راه ... درشکه ... موهای روغن زده ... دانشگاه تهران برای من تهران قديم است ... آرزوهای به خاک سپرده‌ی مردان و زنانی که نمی‌شناسمشان ... شهری که ديگر شهر من نيست ... سالهاست نبوده است ... بی‌وطن که باشی بی‌شهر هم می‌شوی ...
‌موسيقی وبلاگ حسين نوروزی خفه‌ام می‌کند ... وبلاگش اسم برازنده‌ای دارد ... گاوخونی ... باتلاق گاوخونی ...