دوباره از آن شب‌ها بود ...
شهرام ناظری فروتن است ... به افتادگی و تواضع اين مرد در ميان هنرمندان نديده‌ام ... حتی شايد در ميان مردم عادی هم نديده باشم ... از همان ابتدا ناظری برايم چيز ديگری بود ... حالا آن حس هزار برابر شده ... تمام شب را جاخالی می‌دادم تا با او روبرو نشوم و به جز سر ميز شام که پشتم ايستاده بود چشم در چشم نشديم ... که البته آن هم بيشتر پشت و رو بود نه رو به رو! عادت بد من است ... از آن ها که دوستشان دارم می‌گريزم ... مشکلم با خسرو هم همين بود ... طاقت نزديکی‌اش را نداشتم ... می‌ترسيدم آنچه در ذهنم داشتم به هم بريزد ... که گاهی می‌ريخت ... مثل کيميايی ... مثل مهرجويی ... همان هنرمند تنها بودنشان را بيشتر دوست داشتم ... اين فاصله‌ی نزديک با ناظری هم امشب ناپرهيزی بود اما به ريسک‌اش ارزيد ...
الان خوابم می‌آيد ... ساعت سه و نيم صبح است ... تازه رسيده‌ايم خانه ... نمی‌توانم بيشتر بنويسم ...
دست ميزبان مهربان‌مان درد نکند ...