من هيچ كس نيستم... و اين هيچ كس بودنم خيلي هيچ كس تر از هيچ كس اميلي ديكنسونه... منتقد تو هم نيستم... عيب جو و ايراد گير و همزه لمزه هم نيستم ....فقط مي خوام يه صحنه رو برات توصيف كنم كه خودم ديدم، تا تو هم ديده باشي ..شايد با تمام كژ دار و مريض سپري شدن روزگار ، باز هم براي زندگي كه داري خدايت رو شاكر باشي ..خلاصه شرح مي دم :
دوهزار و پانصد كيلومتر دور تر از پايتخت ايران-صدها كيلومتر دور تر از مركز استان سيستان و بلوچستان -بيابوني كه كاش شني بود ولي نبود ، بلكه پره از سنگ هاي كوچك و تيز كه كاسه صبر پاي بيابان ديده ترين مردان رو هم لبريز مي كنه.. سه خانه خشتي كنار هم -پنجره ها قاب ندارند..روزها باد شن سوغاتي مي آرن و شب ها سوز سرماي بيابون - كدام پتو كفاف آن سرماي استخون شكن رو ميده نمي دونم-خانه اتاق نداره-همه يك جا مي مي خورند،مي نشينند و مي خوابند.بچه ها از ديدن خلوت پدر و مادر مصون نيستند..دورتادور خانه ها هيچ چيز نيست..حتي علف..خانواده فقط چند بز دارند كه براي چراندنشان بايد هر روز ده ها كيلومتر راه پيمايي كنند-دخترها بيرون كار مي كنند با كفش هايي كه براي راه رفتن روي آسفالت هم مناسب نيست چه برسد به ريگزار-از شدت نور آفتاب تمام سر و صورت پوشانده اند و جز چشم چيزي ديده نمي شود-پسر هاي كوچك بيرون بازي مي كنند اما با چه چيز معلوم نيست -شايد شن و ريگ.......
مي توني 48 ساعت تو اون خونه زندگي كني؟ اگه مي توني خبرشو بم بده تا بليط بگيريم با هم ببرمت اونجا دو روز صفا كنيم..!
مي دونم نمي توني..منم نمي تونم..پس خوبه بعضي وقت ها كه تنگ بودن شلوار قرمزون و كوتاه بودن فاقش ميره رو نرومون يكم به اون شرايط فكر كنيم.
موعظه وار بود؟ اگه بود عفو كن !

ميشه به وبلاگت لينك بدم . از روي وبلاگ مسيح علي نژاد اومدم اينجا....