با این ترانه منو بردی به دروغهای دیروز که حالا فهمیدم.

به اندازه تمام دلتنگيهاي دنيا دلم گرفته . كاش ميشد راحت درد دل كرد

آن باده كه او ريخت به ميناي دل من

چون رفت از اين ميكده خوناب جگر شد

منم دلم براي آغوش خدا تنگه ...

:) منم دلم بدجور هواي پنج شنبه شباي شفا رو مي كنه هنوزم... بايد قول بدي يه روزي دوتايي با هم بريم كرمان. بريم مهمانسراي بزرگ كرمان.شبا توي تراسش چايي بخوريم و سيگار بكشيم و عصرا بريم پياده روي و شام بريم روما يا عصرانه.
ديوانه ترم كردي با اين پستت...