اين شير و نسکافه مزه‌ی زقنبوت (ذقنبوت، زغنبوت، زقنبوت، ...) می‌دهد. چشم‌هايم باز نمی‌مانند. کليد ی(D) مثل آدمی‌زاد کار نمی‌کند. وسواس تحويل کار گرفته‌ام. از بالا تا پايين اين ۱۴ صفحه را پانزده بار خوانده‌ام و هر بار هم يک بلايی سر فايل آورده‌ام، از دو هفته پيش هم چهار بار به طور کلی همه‌ی ماجرا را از اول تايپ کرده‌ام. قرار است امشب انگليس يخبندان باشد، هی ياد حنابندان می‌افتم و نهبندان و اثری هم از سرما نيست. 
مردم مثل فاتحان جنگ به ساحل ريخته‌اند و هرچه از کشتی در حال غرق شدن نجات داده می‌شود را با دست و پا و سر و گردن و دندان می‌کشند و با خود می‌برند، جعبه‌های عطر و لوازم آرايش، بشکه‌های شراب، بسته‌های پوشک بچه، موتورهای بی‌ام‌دابليو، حتی چند نفر را تلويزيون نشان داد که زير يک اتوموبيل چپه رفته بودند و قطعاتش را جدا می‌کردند و می‌بردند ... حيف فاتحان جنگ ... بيشتر شبيه لاشخورند ...
هنوز نسکافه‌ام نيمه مانده، انگار ترش است، همه چيز امروز مزه‌ی ترشيدگی می‌دهد ... ابرهای حال به هم زن لندن به شکل هولناکی از بالای سرم می‌گذرند، چراغ‌های روشن خيارچمبر لندن و کناری‌وارف را می‌بينم و دلم به حال لندنی‌های زده‌ی‌خدايی می‌سوزد که دلشان به همين دو سه ساختمان لندهور خوش است و دلم بيشتر برای خودم می‌سوزد که سه سال زندگی‌ام را اين شهر بی‌قواره بلعيده است. چراغ‌های اين هواپيما که از روبرو می‌آيد چشم‌هايم را اذيت می‌کند، انگار می‌خواهد مستقيم در بالکن خانه فرود بيايد، هواپيما‌ها اینجا از مگس‌های «کتسفسی» هم رويشان بيشتر است ...