پس از آن اتفاق می‌گفت: «نمی‌گذاشتی ببينمت ... حالا می‌بينمت» ... اما ديگر دير بود. نه ديگر من آن من بودم و نه ديگر او جذابيتی برايم داشت. حالا می‌خواست هرچقدر عکس‌های بيست و پنج سالگی‌ام زيبا باشد و صدای او پشت تلفن برخلاف هميشه آرام باشد.
يعنی من به چند نفر ديگر فرصت ديدن‌ام را نداده‌ام؟ اشتباه از من بود يا آن‌ها چشمشان را بسته بودند؟ بعضی وقت‌ها برای ديدن چيزی يا کسی بايد از آن فاصله گرفت ... فاصله گرفتن را آن‌ها بلد نبودند يا من زيادی در دسترس بودم؟
اينکه ديده نشدم خوب بود يا بد؟

چقدر سؤال دارم و روزها هم به سرعت نور می‌گذرند و حتی حوصله‌ی فکر کردن به آن‌ها را ندارم ... حالا گيرم فکر هم کردم ... تضمينی وجود دارد که جوابی پيدا کنم؟ اگر جوابی داشتند بايد چه کنم؟ اگر جوابی نداشتند چه؟
حتی خوابم نمی‌آيد که اينجا بنويسم خوابم می‌آيد و بروم.

دخترکم را دوست دارم ... حتی از همين روزها تمرين عاشقی می‌کند ... از همين روزها که فرشته‌ها گيسوان سياهش را شانه می‌کنند ... چقدر دوستش دارم ... چقدر می‌خواهم زودتر ببوسم‌اش ...