بعد از سه چهار ساعت پياده روی و بازديد از کل اماکن توريستی پاريس در يک روز بالاخره به کمک يک راننده تاکسی عزيز که کلا فقط فرانسه حرف می‌زد و تنها يک کلمه را به کار می‌برد بالاخره به پيتزا هات محبوب و عزيز خودم رسيديم. با حيرت هرچه تمام‌تر ما خانم پيشخدمت انگليسی را فصيح صحبت می‌کرد که کلی دعا به جان آمريکايی‌ها کرديم.
بعد از استقرار در ميز کوچک دونفره‌ی دنج پشت يک درختچه! منتظر بوديم که آنچه سفارش داده بوديم آماده شود که از خوش روزگار گوشمان به گفتگوی دو مرغ عشق که پشت درختچه‌ی سبز داستان بودند نواخته شد ...
آقا و خانم مورد نظر دو جوان عزيز ايرانی بودند که صورت خانم پشت شاخه‌های انبوده درخت پنهان بود و آقا هم به نظر چهل‌ساله می‌رسيد و در تمام مدت در حال خالی‌بندی (ببخشيد روشنگری) در مورد درآمد و وضعيت مالی و دخل و خرج‌شان بود. ايشان ارقام را يک بار به پوند و بار ديگر به يورو تکرار می‌کردند تا خانم که ظاهرا ساکن انگليس بودند به خوبی شيرفهم شوند و بعد بر روی يک تکه کاغذ هم می‌نوشت تا با هم جمع بزند که به غير از خرج خانه ماهی ۱۷۰۰ پوند برای ماليات و اجاره خانه و مابقی چيزها پرداخت می‌کردند ... هرچه هم ما بلند بلند فارسی حرف می‌زدیم که بدانند ما می‌فهميم چه می‌گويند انگار برايشان مهم نبود و آقا هم‌چنان ادامه می‌داد ...
قرار شد که مراسم عروسی‌شان را در يکی از باغ‌های اطراف پاريس بگيرند و به نظر آقا از سالن خيلی بهتر بود و می‌شد خواهش کرد تا فلان آشپز برايشان غذا بياورد و ... خلاصه ... ماجرايی بود ...

ماجرای نرم‌کننده‌ی مو خريدن هم که کلا داستانی بود و من هرچه برای خانم با ايما و اشاره و پانتوميم توضيح می‌دادم که نرم‌کننده با مو چه کار می‌کند تا برايم پيدا کند او به فرانسوی يک سری په و ژه را سر هم می‌کرد و بعد که می‌ديد من هيچ نمی‌فهمم سعی می‌کرد بخش بخش و شمرده شمرده صحبت کند انگار که اگر هجی کند من خواهم فهميد ...