پريشب که شب اولش بود، پشت در اتاق خواب خيلی گريه کرد ... اما ناچار بوديم که گوش نکنيم. طفلک زود به ما عادت کرده ... دوست دارد يا به داريوش لم بدهد و بخوابد يا به من ... البته از حالت از دو دست آويزان به روی پاهای ما هم اصلا بدش نمی‌آيد. محض خاطر دل زينب هم که شده قضای حاجت‌اش را سر جای مخصوص می‌کند.
 پسرک از صدای زنگ تلفن و در وحشت می‌کند و پشت گلدان پنهان می‌شود ... کلا هر چيز دراز نازکی را دوست دارد بجود، می‌خواهد سيم موس باشد که پاره پاره اش کرده يا دم اسباب‌بازی‌هايش يا سيم برق! اين آخری را اگر پاره کند اما خطرناک می‌شود. کلا همه چيزش برعکس است ... از چيزی که بايد بترسد نمی‌ترسد و از چيزی که ترسی ندارد چنان وحشت می‌کند انگار عزراييل ديده ... پايه‌ی کوچک‌ترين توجهی به دعواهای من و داريوش با خودش نيست که پشت تلويزيون نپرد و روی ميز غذاخوری نيايد ... الان هم اميدوارم زودتر سهم بيست دقيقه‌ای از خواب شانزده ساعته‌ی روزانه‌اش را شروع کند که من به کار و زندگی‌ام برسم نه اينکه با ظرف آب از آمدن به روی ميز بترسانم‌‌اش!