اين شيروانی روبرو و حلزون‌های باغچه را وقتی که باران می‌بارد دوست دارم. وقتی باران می‌بارد باغچه و ديوار پر می‌شوند از حلزون‌های ريز و درشت زيبايی که آرام آرام می‌خزند و به نمی‌دانم کجا می‌روند. اين لحظه که می‌نويسم خورشيد از پشت ابرها سرک می‌کشد. و آبی آسمان را گاهی می‌توان از لابه‌لای ابرها ديد. و من بعد از مدت‌ها دوباره هوای تهران به سرم زده ... شايد عنوان نوشته‌ام تکراری باشد ... دوباره يکی دارد می‌خواند ... تن من پاره‌ای از آن تن توست ...