خوب است وقتی می‌بينی هنوز ته نکشيده‌ای. هنوز هم چند نوشته می‌توانند قلقلکت دهند و دو سه روزی فکرت را مشغول کنند. به خدا گاهی وقت‌ها کاملا از خودم نااميد می‌شوم که چرا ديگر هيچ چيز زيبا و هيجان‌انگيزی برای فکر کردن نمی‌يابم اما همين که ناگهان و بی‌مقدمه دلم گر می‌گيرد، خيالم آسوده می‌شود که هنوز زنده‌ام و تا مدتی باز بی‌خيال يک گوشه می‌نشينم و فکر می‌کنم ... فکر می‌کنم ... همان‌طور که همان دختر دوازده ساله‌ی عاشق فکر می‌کرد ... با اين تفاوت که دخترک قصه‌ی ما کسی را نداشت که برايش از فکرهايش بگويد اما من هرچه در ذهن دارم را حتی پيش از به ذهن آوردن با هم‌خانه‌ و هم‌پيمانه‌ام شريک می‌شوم ...