کجای اين جنگل شب پنهون می‌شی خورشيدکم
پشت کدوم سد سکوت پر می‌کشی چکاوکم
چرا به من شک می‌کنی من که منم برای تو
لبريزم از عشق تو و سرشارم از هوای تو

دست کدوم غزل بدم نبض دل عاشقمو
پشت کدوم بهانه باز پنهون کنم هق‌هقمو
گريه نمی‌کنم نرو، آه نمی‌کشم بشين
حرف نمی‌زنم بمون، بغض نمی‌کنم ببين!

سفر نکن خورشيدکم ترک نکن منو نرو
نبودنت مرگ منه، راهی اين سفر نشو
نذار که عشق من و تو اينجا به آخر برسه
بری تو و مرگ من از رفتن تو سر برسه
گريه نمی‌کنم نرو، آه نمی‌کشم بشين
حرف نمی‌زنم بمون، بغض نمی‌کنم ببين!

نوازشم کن و ببين عشق می‌ريزه از صدام
صدام کن و ببين که باز غنچه ميدن ترانه‌هام
اگرچه من به چشم تو کم‌ام، قديمی‌ام، گم‌ام
آتشفشان عشق‌ام و دريای پر تلاطم‌ام
گريه نمی‌کنم نرو، آه نمی‌کشم بشين
حرف نمی‌زنم بمون، بغض نمی‌کنم ببين!

کاش يکی به برادر گل‌ام بگويد که چقدر دوستش دارم ... چقدر اينجا به يادش می‌افتم ... آن شب تابستانی پر ستاره‌ی جاده‌ی چالوس دوست داشتم جاده‌ها هيچ وقت پايانی نداشتند و او می‌راند و من کنارش آنقدر به ستاره‌ها نگاه می‌کردم که چشمانم ستاره می‌زد. اين ترانه به ياد علی‌رضا می‌اندازدم ... دلم برايش تنگ است ... برای دل کوچک مهربانش ...