« جرأت ديوانگی | صفحه‌ی اصلی | گوشم چرا مالی اگر من گوشه‌ی نان بشکنم »

October 9, 2005

تأکيد

گوش من، گوش جان است. هم اکنون نور خدا به آن می‌تابد تا هر دردی را درمان و ناپديد کند.

مطالب مرتبط

نظرها

از اینکه میبینم پیمانه ملکوتیان خالی از ساغر ناب نیست بی نهایت خوشحالم.
برات دعا میکنم و دعا میکنم به ایمیلهام جواب بدی تا بازهم تو رو به شعری از فردوسی زمانه "مهدی اخوان ثالث" دعوت کنم .
آنگاه فرق شعر نو نیمایی اخوان و شعر سپید امین پور رو خواهی دید.
من وقتی شعری از اخوان میخونم دیگه حتی اسمِ شعرای دیگه معاصر برام چندش آور میشه.

هن.ز هم مخلصیم .
جوانی از آفریقای جنوبی ایران

واسه‌ی من هم دعا کن این روزا

نظر بدهيد

(نظر شما پس از تأييد منتشر خواهد شد. نيازی به دوباره فرستادن نظر نيست.)