« ويرانی | صفحه‌ی اصلی | گهی پشت به زين و ... باز هم پشت به زين »

June 4, 2005

آنگاه که زمين به سختی بلرزد

دوستش دارم، دوستت دارم و او دوست نداردم. سالی است که زندگی همين سه جمله‌ی سه جزيی با مفعول است.
صبح و شام حرف دلم، حرف تمام دلم همين است. می‌نويسم، می‌خوانم، می‌گريم، راه می‌روم، سخن می‌گويم، می‌خندم و تمام حرف دلم اين است.
از دنيا بريده‌ام، از تيغ جفای آدميان گريخته‌ام. نوشته‌هايم گواه‌اند. نوشته‌هايم شاهدند و شهادتشان در هيچ محکمه‌ای پذيرفته نيست. چنانی که عهد نانوشته‌ام با چشمانش در هيچ دادگاه آدميان به کار نمی‌آيد.
بوسه در مذهب او ممنوع است و من، ... من، ناتوان از اين عطش که در عمق جانم ريشه دارد. تنها نوشتن آسوده‌ام می‌کند. نوشتن بهانه‌ی مغازله است و من که زمانی غزل خوب می‌سرودم، قالب نثر را برای اين غزل نو برگزيده‌ام. کلمه به کلمه‌ی نوشته‌هايم عطر تمنای وصال دارند.
عطر سکرآور گريبانش، وسوسه‌ی سرنهادن بر شانه‌هايش، هجوم شوق گرمای آغوشش از خود بی‌خودم می‌کنند و من در اين بلوغ ديررس در خود می‌سوزم.
حتی حافظ و مولانا را فراموش کرده‌ام. در اتاق خويش چله نشسته‌ام تا کی قرعه به نامم افتد.
روزه می‌گيرم. روزه‌ی نگاه، روزه‌ی سکوت، روزه‌ی گفت، روزه‌ی شنود.
پاييز می‌آيد و من حتی يک برگ زرد نمی‌بينم. زمستان بی‌داد می‌کند و حتی يک دانه برف بر گيسوی سياهم نمی‌نشيند و بهار ... بهار سبزتر از هميشه دامن بر اين باغ روبرو می‌گسترد و من لذت يک بار ديدن بوسه‌ی گنجشک‌های عاشق را بر خود حرام می‌کنم.
و او در تمام اين روزها ايستاده است و بر اين پرهيز من از زندگی خنده می‌زند.
آسمان اين بهار سخاوتمندتر از هميشه و هماره است، باران بی‌دريغ می‌بارد. بی‌دريغِ بی‌دريغ می‌بارد و هرچه غبار از تن اين شهر غبارگرفته می‌شويد. و زمستان که می‌رود حتی روسياهی به زغال نمی‌ماند که باران حتی پر کلاغ را سپيد کرده است ... ( و موهای پرکلاغی مرا نيز).
لحظه‌ی تحويل سال است، تنهاترين ساعت عمر من، باران باز هم سيل آسا می‌بارد ... ولی از چشمان من. چنانی که صفحات قرآنی که در دست دارم خيس گريه‌اند و حروف با هم می‌آميزند و ........ هم‌آغوشی حروف کلام وحی را تحريف می‌کند. «وحی منزل!!» تحريف می‌شود!! حرفی به حرفی ديگر بدل می‌شود و در اين آميزش نطفه‌ای بسته می‌شود.
اقرا باسم ربک الذی خلق. خلق الانسن من علق.
بخوان به نام پروردگارت که آفريد. انسان را از خون بسته آفريد.
موجودی ديگر در من است. لذت حضور اين وجود شگرف چنانی بی‌خودم می‌کند که نمی‌دانم مريم باکره‌ام يا مريم مجدليه.
هر صبح ضربان قلب اين جنين را آشکارتر می‌شنوم. بی‌گمان شبيه من است. با قلبی همانند قلب من که در دقيقه بيش از صد بار می‌تپد.
پا می‌کوبد، بر ديواره‌ی اتاقک تاريکش مشت می‌زند، حتی صدای ناله‌ی بی‌صدايش را می‌توانم بشنوم. برايش کتاب می‌خوانم، همه‌ی داستان‌های کودکی خود را هر شب برايش می‌گويم. صدايش می‌کنم و چرخيدنش را احساس می‌کنم که غلت می‌زند تا صدايم را بهتر بشنود. لالايی می‌خوانم:
آی لای لای لای گل لاله
پلنگ در کوه چه می‌ناله
آی لای لای لای گل پسته
بابات اومد از راه خسته
و خود به اين جمله‌ی آخر خنده می‌زنم و کودکم نيز می‌خندد. دوباره غلتی می‌زند و به خواب می‌رود. وای که دلم می‌خواهد گونه‌اش را ببوسم.
بر پوست کشيده‌ی بدنم که او را از من نهان کرده است دست می‌کشم و سعی می‌کنم که لمسش کنم، تصورش کنم.
وقتی که مطمئن می‌شوم خوابيده است دوباره من می‌مانم و کتاب‌هايی که شش سال پيش هم نخوانده بودمشان.
متهمم می‌کنند، بدکاره‌ام می‌خوانند، حکم به سنگسارم می‌دهند و من می‌خندم و «او» نگاهم می‌کند. هرچه بيشتر می‌گذرد دورتر می‌ايستد و می‌بينم که تنهاتر می‌شوم و تنها همدم اين تنهايی‌ها جنينی است که افسانه‌های کودکی‌ام را دوست دارد و تا زادنش مرا مهلت زندگی داده‌اند.
خرداد ماه است. بهشت ارديبهشت را پشت سر گذاشته‌ام بی‌هوس گندم. ولی «او» نزديک‌تر آمده است. می‌داند که روزهای آخر است. بی‌دليل مهربانی می‌کند. ولی موجودی را که در من است دوست ندارد.
وجودی که يادگار همان شبی است که از خانه برونم کرد. يادگار همان شب اول سال و من نيز هيچ وقت برايش از نخل خشکی که خرما داد نگفته‌ام.
از آن شب با هيچ کس سخن نگفته‌ام. ... با هيچ کس ... به جز ...
بازهم خرداد ماه است: جوزا سحر نهاد حمايل برابرم ...
می‌داند کمتر از ماهی ديگر کودک درونم زاده می‌شود. ديگر شوقی به شنيدن ندارم. بغضی غريب گلويم را می‌فشارد. کودکم چشم می‌گشايد و من چشم می‌بندم! در حکم نوشته‌اند حتی يکبار هم اجازه‌ی ديدنش را ندارم.
اين ماه آخر استراحت مطلق‌ام به دليل همان درد کهنه‌ی قديمی.
به نوزاد نزاده ام التماس می‌کنم که آمدنش را به تاخير بياندازد. شايد راه چاره‌ای بيابم.
شنيده‌ام سر بی‌گناه تا پای دار می‌رود اما بالای دار نه! اما هيچ اميدی نيست. نه به پاکی مريم باکره‌ام که اميد به معجزه‌ای داشته باشم، که عيسايم در گهواره لب بگشايد، که از هر گناه تبرئه‌ام کند و نه مريم مجدليه که دست مسيح پناهم شود در زير باران سنگ.
و خواب می‌بينم. خواب پرواز، پروازی بی پر و صبح می‌خواهم که ببينمش!
روبرويم که می‌نشيند نمی‌شناسمش، شايد از درد فراق و شايد از درد فراغ!! اين که روبروی من است با تمام آنانی که در اطراف می‌آيند و می‌روند هيچ تفاوت ندارد. خوب نگاهش می‌کنم. ذره ذره‌ی صورتش را، چشم‌هايش را، لب‌هايش را و دست‌هايش را. دست‌هايی که حتی يکبار هم از گرمايشان گرم نگشته‌ام.
نه! اصلا نمی‌شناسمش، چشم‌هايش دروغ می‌گويند. دروغ می‌گويند که نگران نيستند. ترس فوّاره می‌زند از دو چشمش!
انتقام در من غوغا می‌کند، دوباره همان شب است. در می‌زنند، باران می‌بارد، باز هم در می‌زنند. کسی پشت در نيست. سايه‌ای در پيچ کوچه گم می‌شود. باز می‌گردم اما دوباره در می‌زنند. در را باز می‌کنم، هيولای کوچه هجوم می‌آورد. فرياد می‌کشم. تمام همسايه‌ها خوابيده‌اند، کسی صدايم را نمی‌شنود. اما هيولای کوچه می‌گريزد، به دنبالش می‌دوم. تا دو کوچه آنسوتر می‌روم اما بازهم در سياهی شب گم می‌شود. خيس و خسته باز می‌گردم.
در، بسته است! در می‌زنم، مشت می‌کوبم، التماس می‌کنم. باز نمی‌کند و من می‌مانم و شب و کوچه ...
و تحويل سال تنهايی‌ام را می‌گذرانم.
سحر، روزه‌ی شبانه‌ام را با خرما می‌گشايم و کودکی در خويش.
هنوز روبروی من نشسته است ولی ديگر از انتقام خبری نيست. نگاهش می‌کنم، ضعيف‌تر از آن است که تاب انتقام داشته باشد و حقيرتر از آن که ثانيه‌ای برای زخم زدن بر روحش به هدر دهم.
وقتی که می‌رود تمام قامتش را می‌نگرم. ردای ترس برازنده‌ی اوست و در اين جامه چه باشکوه حقارتش را می‌بينم.
چاره‌ای نيست، بايد تا لحظه‌ی زادن اين هستی پنهان در وجودم تظاهر به بودنش کنم و تا وعده‌گاه سنگسار تاب بياورم.
ابراهيم را به ياد می‌آورم. ابراهيم را که اسماعيلش را به قربانگاه برد ولی اين کودک مرا به قتلگاه می‌برد. ابراهيم ايمان را بر عشق برگزيد و نمی‌دانم اين کودک چه چيز را برگزيده که مادرش را قربانی خواهد کرد.
خرداد تمام شده است، تيرماه است. هنوز می‌خواهد تظاهر کند و من چه خوب در بازی او شريک می‌شوم. ديگران نبايد هيچ بدانند.
روزها با شتاب می‌گذرند. هنوز تعبيری برای خوابی که ديده‌ام نيافته‌ام ولی می‌دانم که معجزه‌ای در راه است.
بی‌قرارم، بی‌قرار، بی‌قرار. باز هم التماسِ هستی پنهانم می‌کنم که چند روز ديگر تاب بياورد.
ديگر خبری از «او» هم نيست ولی ديگران نبايد بدانند که اگر بدانند رويايم تعبير نخواهد شد.
پنج شنبه شب است و شايد کمی از نيم شب جمعه گذشته. فردا روز اجرای حکم است. با اذان ظهر سنگ‌ها بر من خواهند باريد. کودکم تا تيغ عمودی آفتاب مهلت به دنيا آمدن دارد. شيون می‌کند، مشت می‌کوبد. به صدای زنگ تلفن از خواب می‌پرم.
گل خوابم به تعبير نشسته است. درد در تمام تنم می‌پيچد. همانند پيش لرزه‌ای خفيف. باز هم بر آن پوست کشيده دست می‌کشم. انگار کودکم را لمس می‌کنم و می‌بينم. مشت‌هايش را که گره کرده و صورت خشمگينش را. می‌خواهم ببوسمش اما هنوز زود است. او هم انگار چشمهايم را می‌بيند که آرام می‌شود. برايش لالايی می‌خوانم. تا ظهر فرصت زيادی است. باز هم چرخی می‌زند و می‌خوابد.
به سراغ همان قرآنی می‌روم که کودکم از هم‌آغوشی حروفش هستی يافته است.
«يس» می‌خوانم. زايمانی طولانی در راه است و بايد آرام گيرم.
و درد آغاز می‌شود. ساعت‌ها درد، ساعت‌ها ناله، فرياد. صدای خنده‌ی کودکم را می‌شنوم که به ناله‌های من می‌خندد. کودک بازيگوشم هزار بار می‌آيد و می‌رود. چيزی به اذان ظهر نمانده است. موذن را می‌بينم که از پلکان مسجد روبرو بالا می‌رود. به کودکم التماس می‌کنم که بازی را پايان دهد. هنوز اذان نگفته‌اند.
کسی قرآن می‌خواند. اذا وقعت الواقعه ... و شيون طفلم آميخته با آخرين فرياد من همه‌ی اتاق را فرا می‌گيرد.
...
موجودی خيس و گرم بر روی سينه‌ام گذاشته می‌شود و لب‌های کوچکش را حس می‌کنم. ضربان قلبش با من يکی می‌شود و در اين تشديد شگرف قلب‌هايمان تندتر می‌تپند.
می‌ترسم لمسش کنم. می‌ترسم دستم که به او رسد از من دورش کنند ولی هيچ صدايی جز صدای نفس‌های پياپی و هق هق گاه به گاهش نمی‌آيد.
آهسته دو دست بی‌رمقم را بالا می‌برم. انگشت‌های کوچکش را در دست دارم!
کودکم هنوز اشک می‌ريزد و از درد غريبی که در سينه‌ام می‌پيچد چشم می‌گشايم.
بر می‌خيزم. جز من و اين نوزاد، اين بدن برهنه‌ی ترد و لطيف کسی در اتاق نيست. به آغوشش می‌گيرم و پنجره‌ی رو به مناره را می‌گشايم. شهر بی‌صدا در خوابی عميق فرو رفته است. غروب است ... و من و کودکم هنوز نفس می‌کشيم.
کسی قرآن می‌خواند: «فسبح باسم ربک العظيم. فلا اقسم بموقع النجوم. و انه لقسم لو تعلمون عظيم.»
موذن می‌خواند ... سبحان الله والحمد لله و لا اله الا الله و الله اکبر...
صدای زنگ تلفن از تمام پنجره‌ها می‌آيد.

مطالب مرتبط

نظرها

خیلی قشنگ نوشته ای. چه خوب که لینک دادی، وگرنه خاک شده بود در نگاه بی خبری چون من.

همه ي درد هايت را بگذار براي روز: يعرف المجرمون بسيماهم فيوخذ بالنواصي و الاقدام...
رها كن...و صبر.

چه كار داري با دل آدمي؟ رهايش كن بگذار همينطور بيخود بگذراند ساعتهايش را. چه كار داري؟ يا ايها المزمل قم الليل الا قليلا نصفه او انقص منه قليلا او زد عليه و رتل القران ترتيلا...

سلام ساغر .. خوبی ؟ نوشته هایت نگرانم می کند .. خبری از خودت بده.

میگن تو وبلاگ باید به اختصار نوشت. آخه وقتی حرف آدم مثل بارون میخواد بباره چه کار باید کرد. من که همه بارونتو نوشیدم.

نظر بدهيد

(نظر شما پس از تأييد منتشر خواهد شد. نيازی به دوباره فرستادن نظر نيست.)