می‌خواهم با يکی حرف بزنم اما اين موقع شب هيچ کسی بيدار نيست. وقتی دور از مادرت زندگی می‌کنی اين چيزها را هم دارد ديگر. حتی از يک درد دل ساده با مادرم هم محرومم.
آنقدر حرف‌ها در اين دل ناگفته مانده که ديگر جايی برای هيچ حرف و حس ديگری نيست. با نوشتن هم درست نمی‌شود به جز اينکه سند و مدرک می‌دهد به دست همه کس که ببين خودش هم اعتراف می‌کند‍!
اعتراف هم دردی را دوا نمی‌کند. ولی معجزه در راه است. من آسوده خواهم شد. آسوده خواهم شد از اين همه درد ...
يک ديوار است که اگر خراب شد ديگر هیچ گاه نمی‌شود دوباره ساختش ... ديوار ... فرو ريخته ...
حالا خيال نکنيد که ناراحتم برعکس آنقدر شادم که از غروب تا به حال به خودم شک کرده‌ام که نکند همان عقل نصف و نيمه را هم از دست داده‌ام. شايد هم از دست داده باشم‌اش! چه می‌دانم! ولی ... تازه گره‌ها در حال گشايش اند ...