بیخود و بیجهت احساس عاشق بودن میکنم. بیخود و بیجهت حالم از اين عاشقی خيالی خراب است. داريوش خوب میشناسدم که هيچ وقت درست نمیشوم و برای هر اتفاقی از پيش آمادگی دارد. دوستش دارم که مرا با همهی اين ديوانگیهايم دوست دارد.
آفتابی که روی شيروانی روبرو سينه خيز رو به غروب میرود سرمستم کرده ... قول میدهم اگر جايی زندگی کنم که هرروزش آفتابی باشد من هر روز هزار بار عاشق شوم ...
« ابله | صفحهی اصلی | فقط يک گام »
April 26, 2005
من مست می عشقم هشيار نخواهم شد
مطالب مرتبط
نظرها
تو را به خدا این بار
بدون هيچ منفعت شخصی
بگوييد به چه مباليد
تا من بروم سراغش
تا شايد من هم مثل شما آزاد شدم
تو را به خدا فقط این بار
من هوای تازه ميخواهم
خفه شدم.
این آفتاب که ميگويی کو?
این يک زن است | April 28, 2005 7:30 PM
سلام توصيف خوبي از آفتاب کرده بودي.
maryam | April 27, 2005 8:41 AM
to aaftaabi.
aftabe har jayi ke zendegi mikoni.
bedoone to roozhaie kheiliha dar aan mamlekate bi-khorshid, abrist...
sorkhaab | April 26, 2005 9:34 PM
کاش همیشه افتاب بودش
anonymous | April 26, 2005 9:03 PM