فداکاری فايدهای ندارد. همه تنها به فکر خودشان هستند، اين من ابله هستم که میخواهم ديگران را در لحظات خوش خودم شريک کنم و همان ديگران هيچ وقت مرا شريک خوشی خود نخواستهاند.
احمق بودهام ... هنوز هم هستم ... اما اينکه اصلا منی خواهد ماند تا احمق باقی بماند را نمیدانم. هيچ وقت درس نگرفتهام ... هيچ وقت! همان ابله کوچک کودن هستم که سر زندگی خود قمار از پيش باختهای کردهام.

نظرها
دوستی داشتم که از تجربه های اینگونه اش برایم گفته بود.و اینکه...اگر وقت کنم انچه برایم نوشته بود را برایتان می فرستم تا خودتان بخوانید...
بهروز | April 25, 2005 7:55 PM
من با آدم های زیادی سر و کار ندارم ولی خودم را که می بینم همینگونه هستم که شما گفته اید ... ولی فکر نمی کنم ابله باشم.
mohammad dirbaz | April 24, 2005 5:18 PM
Sagar shoma ensan ba sesasi hastid.man be soodi saheb yek doghtar khaham shod va dobale esme ghashang hastam ke goftan an inja ham rahat bashad mamnoon misham agar pishnahadi dari Agar moozoe man marbot be goftar shoma nist bebakhshid choon rahi digar baraye tamas nadashtam. salamat bashid ve in rooza-hi shoma sarmaye zandegi shoma khad bood,mohkam bashid.
Soheyla | April 24, 2005 3:39 PM
ابله نمان .. برخلاف میلت برای رضای دیگران از خودنگذر .. همه چیز را اول برای خود بعد برای نزدیگان خود . اگر چیزی ماند برای دیگران بخواه .. برای شادی خود شریک نگیر .. غمهایت را هم برای خود نگه دار که بعد ها تحقیرت نکنند ... همه روزه اینها را به خود مگویم به شما هم گفتم .. به من هم سر بزنید خوشحال میشم
مریم | April 24, 2005 1:06 PM