به حول و قوه‌ی الهی در حال رفتن از اين خانه‌ايم و اگر خدا بخواهد فردا بايد وسايل را ببريم. دست‌رسی‌مان به اينترنت قطع خواهد شد تا روز دوشنبه که دوباره خط تلفن وصل شود.
دو روز گذشته آفتابی بود و از خوش اقبالی ما دو روز آينده ابری و بارانی خواهد بود! فقط اميدوارم در فاصله‌ی در خانه تا کوچه‌ی کناری رگبار بهاری لندن (که به حق Shower  نام دارد) ما را مورد لطف قرار ندهد.
خوبی خانه‌های لندن اين است که لازم نيست تخت و تاج را جا به جا کنی، همه‌ی خانه‌ها معمولا لوازم اصلی مانند تخت، کمد، ماشين لباسشويی، اجاق گاز، سوفا و ... را دارد. با اين اجاره‌های وحشتناک فقط همين می‌ماند که بخواهی برای يک تخت‌خواب ساده 300 پوند بدهی و برای هر بار جابه‌جا شدن 200 پوند هزينه‌ی حمل و نقل بپردازی. فکر نمی‌کنم هيچ جای دنيا مجبور باشی به اندازه‌ی لندن اجاره‌ی خانه بدهی.
شايد باور نکنيد اما تنها برای يک اتاق کوچک 15 متری که گاز و يخچال و حمام و دست‌شويی کوچکی هم در داخلش داشته باشد بايد بيش از 600 پوند در ماه داد. حالا اگر اين اتاق در يک آپارتمان باشد و آشپزخانه و حمام و دست‌شويی را بخواهی با بقيه شريک شوی 400 پوند را حداقل می‌خواهند. بماند که برای آب و برق و گاز و تلفن و ماليات شهرداری (کانسل تکس) هم حداقل 200 پوند پياده خواهيد شد! از خرج رفت و آمد هم که نگويم بهتر است! اگر در زون يک باشيد ماهی 71 پوند برای بلیط تيوب (همان متروی خودمان) يا 42 پوند برای اتوبوس بايد کنار بگذاريد ... در زون‌های ديگر که فاجعه رخ می‌دهد و اگر خانه‌ی تان در زون 5 باشد و محل کارتان در زون يک بليط تيوب 140 پوند است!
زندگی در اين شهر احتياج به وصل بودن به کيف شهر دارد (به قول مادرم).