حالا که کمی آرام‌ترم می‌نويسم. شما که ايران‌ايد نمی‌دانيد که نوروز دور از ايران يعنی چه ... به جز هوا که بوی بهار می‌دهد و روحی که منتظر عيد است ديگر هيچ چيز نشانی از نوروز ندارد. سيبستان می‌گفت اين چند روز هر چيزی را مرتبط با عيد می‌شنيده و می‌ديده است. من هم اين چنين‌ام. حتی سعی می‌کردم تا با ربط دادن حراج‌های ايستر به خريد سال نو دل خودم را شاد کنم.
روز پيش از تحويل سال که به راهپيمايی ضد جنگ در خيابان آکسفورد و ميدان ترافالگار رفته بوديم در راه بازگشت وسوسه‌ی خريد عيد شده، خودمان را نو نوار کرديم. به قول داريوش هيچ چيزمان که به عيد نمی‌برد لااقل خريد عيد که می‌شود کرد!
تحويل سال را با گروهی از ايرانی‌ها و تاجيک‌ها در هتل دوست مهربانی که نه ايرانی‌است و نه حتی فارسی‌زبان گذرانديم، هرچند که حضور در اين مراسم باعث شد که لحظه‌ی تحويل سال را از دست بدهم اما حس شادی و شادمانی جمع از غصه‌ی دوری از مردمانی که دوستشان دارم کم می‌کرد.
به هر حال سال هشتاد و سه هم تمام شد... هرچند اصلا باور نمی‌کنم. انگار که سال هشتاد و سه هيچ‌گاه وجود نداشته‌است ... انگار که در تقويم من يکی برگه‌ی اين سال را کنده باشد!
اميدوارم امسال با همين خبر‌ نيم‌خوشی که در ابتدايش به همراه داشت و يکی از بهترين دانشگاه‌های لندن تمايل به پذيرش من نشان داد ادامه پيدا کند. هرچند که دو پذيرش ديگر هم در دو دانشگاه خوب ديگر در دست دارم.
راز آرامش من تحصيل است. هر زمانی که درس خوانده‌ام و آنچه می‌خوانده‌ام را دوست داشته‌ام، آرام بوده‌ام. برايم درس نخواندن و دور از محيط آکادميک بودن کابوس است.

به هر حال سال نو مبارک.