بی‌قرار نوشتن‌ام. امشب حال ديگری دارم. می‌دانم که بعد از نوشتن اين چند خط دوباره تمام انرژی‌ام را از دست خواهم داد اما می‌نويسم. يک‌جوری انگار بی‌تاب نيستم. يک جوری عطشم فرونشسته، نه اين‌که سيراب شده باشم اما انگار ليوان آبی را به لب‌های تشنه‌ام چسبانده‌ام و تنها از رطوبتی که بر لبم می‌نشيند لذت می‌برم، بی نوشيدن قطره‌ای.
ارزش انتظار را دارد، شايد داشته باشد. صبر می‌کنم تا ببويم‌اش و آن روز برايتان خواهم نوشت که می‌ارزيد يا نه.